Από τα υποκριτικά λόγια στη στοχοποίηση και την αδικία των νέων

της Ευαγγελίας Μανιτσούδη, εκπαιδευτικός, Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χίου

Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει από πολλούς πολιτικούς,  πόσο ενδιαφέρονται για τους νέους, ότι αποτελούν την ελπίδα και το μέλλον του τόπου μας, ότι σε αυτούς στηριζόμαστε για ένα καλύτερο αύριο. 

Πόσες φορές δεν ακούσαμε από την κυβέρνηση,  ως αντιπολίτευση, ότι νοιάζεται για τους νέους που έφυγαν στο εξωτερικό-κρύβοντας ή παραπλανώντας τους πολίτες ότι το μεγάλο κύμα φυγής έγινε επί των ημερών τους- και τάζοντας, ότι θα τους δοθούν κίνητρα για να επιστρέψουν, θα μεριμνήσουν για τους νέους επιστήμονες με νέες και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας.

Η πραγματικότητα  όμως είναι ζοφερή ,άδικη και αντιπροσωπευτική της κυβερνητικής πολιτικής που στοχοποιεί, ενοχοποιεί, αφαιρεί δικαιώματα και κεκτημένα χρόνων.

Ακούσαμε να λένε αρχικά ,ότι οι νέοι δεν προσέχουν, δεν φοράνε μάσκα, γλεντάμε και γυρίζουν στις διακοπές και με λίγα λόγια  η πορεία της πανδημίας στην χώρα κινδύνευε από τους ανεύθυνους νέους που δεν φθάνει αυτό τεμπελιάζουν και δεν ψάχνουν για δουλειά ,γιατί είναι ανόητοι επειδή  δεν ξέρουν ούτε ένα βιογραφικό να φτιάξουν. Αυτό το τελευταίο ήταν λόγια ενός πολύ άριστου νέου της ΝΔ και αποτύπωση της θεωρίας Πισσαρίδη που ασπάζονται πλήρως.

Με πρόσχημα την πανδημία και την εξάπλωση του ιού, η κυβέρνηση του «νόμος και τάξη» βρήκε την ευκαιρία να βγάλει για άλλη μια φορά, όλο τον αυταρχισμό, την βία και την καταστολή. Θυμόμαστε την εισβολή των αστυνομικών δυνάμεων στο Πολυτεχνείο, σχεδόν ταυτόχρονα με την  ανακοίνωση της απαγόρευση της πορείας από τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη(;).Το μήνυμα ,σαφές, όποιος αντιστέκεται και δεν υπακούει τις εντολές, θα υποστεί τις συνέπειες και τις ιδεολογικές εμμονές της κυβέρνησης που δια στόματος πρωθυπουργού προανήγγειλε ότι «θα τελειώσουμε με τα ιδεολογικά άβατα». Σε αυτή τη λογική στηρίχθηκε  και όλη η προπαγάνδα για την ανομία στα Πανεπιστήμια, για να έχουν το τέλειο άλλοθι ,  να  καταργήσουν το πανεπιστημιακό άσυλο  και να  βάλουν μέσα στα Πανεπιστήμια την Αστυνομία. 

Μια απολύτως ταξική και αντιπαιδαγωγική επιλογή είναι η  αλλαγή στο σύστημα των πανελλαδικών και  η θέσπιση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής, κάτι που θα αφήσει εκτός πανεπιστημίων 25.000 υποψήφιους, τα παιδιά της πανδημίας, τα αδικημένα παιδιά. Αγνοώντας και υποτιμώντας τις έντονες αντιδράσεις της εκπαιδευτικής κοινότητας, είναι άλλη μια απόδειξη της έγνοιας που έχουν για τους μαθητές και την ψυχολογική πίεση που έχουν υποστεί τα δύο τελευταία σχολικά έτη. Προβάλλουν δε ως ισχυρισμό ότι με αυτό τον τρόπο εισάγονται στο πανεπιστήμιο φοιτητές που πληρούν ελάχιστες ακαδημαϊκές προϋποθέσεις και κατευθύνουν τους υπόλοιπους στην ιδιωτική εκπαίδευση αφού πρώτα εξίσωσαν τα πτυχία των πανεπιστημίων με κάθε είδους κολέγια. 

Όμως, ο καταλύτης του ασύδοτου νεοφιλελευθερισμού βρίσκεται στο εργασιακό νομοσχέδιο που στην κυριολεξία επιβάλει τον μεσαίωνα στους εργαζόμενους. Ένα νομοσχέδιο που υπονομεύεται το δικαίωμα στην απεργία και κάθε έννοια συλλογικής διαπραγμάτευσης, διεκδίκησης και συνδικαλιστικής δράσης.

Επιχειρείται , η πλήρης κατοχύρωση της ελαστικής και φθηνής εργασίας, η αποδιάρθρωση του ωραρίου εργασίας και η κατάργηση του οκταώρου, η διευθέτηση του χρόνου εργασίας με ατομικές συμβάσεις, καθώς και η θέσπιση της απλήρωτης υπερωριακής εργασίας, χωρίς κανόνες, ακόμη το Σαββατοκύριακο.

Με όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα, ξέρουμε όλες και όλοι καλά ότι  οι νέοι μας χρησιμοποιήθηκαν και στην συνέχεια στοχοποιούνται και αδικούνται κατάφωρα. Ο Φόβος μιας δεύτερης ακόμα πιο σκληρής φυγής στο εξωτερικό είναι πλέον ορατός.  Οι  ίδιοι πολιτικοί και οι ίδιες αντικοινωνικές πολιτικές που εκδικούνται τους νέους επιχειρούν να δώσουν το τελειωτικό χτύπημα.

Θέλει αγώνα, δύναμη και πείσμα για να ξεπεράσουμε αυτή την κατάσταση και πολύ περισσότερο για να μην επιτρέψουμε στον ασύδοτο νεοφιλελευθερισμό να διαλύσει την νεολαία μας. Στο νου μας να έχουμε, ότι εμείς έχουμε την δύναμη να τους σταματήσουμε και αυτό είμαστε υποχρεωμένοι να πράξουμε.